Pastorale activiteiten Pastorale activiteiten
IMPRESSIE VAN HET BEZOEKWERK AAN OUDEREN

Wanneer je, zoals meer vrijwilligers in de kerk doen, met enige regelmaat bij mensen op bezoek gaat, ga je de mensen leren kennen en zij jou. Je leert dan langzamerhand hoe een bepaalde opmerking in een gesprek bedoeld kan zijn, wat de laag is onder de woorden die gezegd worden. Soms kom je dan bij de diepte van eenzaamheid. En al kan de werkelijkheid wel eens anders zijn, als alles niet meer goed wordt onthouden: zo wordt het wel ervaren en gevoeld.
Voor dit stukje met opgedane indrukken bij het bezoekwerk, dicht ik uitspraken van verschillende mensen toe aan één persoon, die dus in het echt niet bestaat. Soms treft één enkele zin je.
De mevrouw die ik bezoek is boven de 90. Ze waardeert het als je langskomt. Want al heeft iemand misschien kinderen, of verdere familie, je kunt door het wegvallen van leeftijdgenoten toch eenzaamheid ervaren. Je partner is overleden, je kunt er zelf niet meer op uit door ziekte of handicap, je kunt somberder worden of je alleen voelen. Je mist de contacten van vroeger, je eigen vrienden of buren, je activiteiten, het vertrouwde. Daarover kunnen praten is al heel fijn. Ieder bezoek geeft afleiding en hopelijk biedt het een luisterend oor.
Ik merkte eens op: Wat heeft u mooie bloemen staan! Het weerwoord was: “Ja, ik heb elke week nieuwe bloemen, iemand neemt ze voor me mee. Ik betaal ze zelf hoor …. Iemand zei dat ik die oude bloemen weg moet gooien maar de vaas is te zwaar voor mij …. Praat maar niet te veel over vroeger, dat rakelt te veel op …. Al is het nog zo donker, er is altijd een lichtpuntje ….
Ik ben heel actief geweest in ’t vrijwilligers-werk, maar zit hier nu alleen maar, te wachten. Waarop? Tot iemand langskomt …. Ik heb een zoon en een dochter, maar die zie ik niet veel. Geloof ik …. Ik hecht aan m’n spulletjes, al noemt een ander ze rommel. Dit hier is door mijn vader gemaakt …. Al 25 jaar heb ik geen contact meer met mijn zoon …. Ik heb vroeger in de zorg gewerkt. Ik zou het nog wel willen doen als ik kon!... “ En wanneer ik opsta om weg te gaan: “Blijf nog even zitten! Je zit hier toch niemand in de weg!”
Heel dankbaar en zinvol werk is het, mensen te bezoeken. Leren van de levenskunst van ouderen (in mijn geval), hun kracht en weerbaarheid, hoop en troost die men put uit het geloof. Samen een lied zingen, een gebed, of een gedicht voorlezen kan ook veel betekenen. Eén in het geloof en de achtergrond die gedeeld wordt. Herkenning en erkenning, aandacht voor elkaar.
Dat is voor mij het bijzondere aan het pastorale werk in onze kerk.
Marijke de Boks, Pastoraal medewerkster in Huize Adegeest


GESPREKSGROEP ‘LEVEN MET VERLIES’

Nadat er in de tijd na het overlijden van een partner contact geweest is met de kerk, worden achtergebleven partners na ongeveer een jaar uitgenodigd voor een gespreksgroep. Deze wordt gehouden in samenwerking met de katholieke parochie. 
De groep heet ‘Leven met verlies’, want, zoals velen zeggen, ‘het wordt nooit meer gewoon’. De bijeenkomsten beginnen met het aansteken van een lichtje en de deelnemer vertelt bij een foto wat er is gebeurd en wat voor iemand de overledene was. Ook komt naar voren wat heeft geholpen in die periode, of wat juist niet hielp. ‘Wie of wat was u tot troost?’ Maar er komen ook vragen naar voren over wat het geloof kon betekenen, welke rituelen steun gaven. We spreken dan over kerkelijke en niet kerkelijke rituelen. We kijken terug, maar juist ook verder. Terugkijken vanaf de jeugd naar gelukkige, fijne jaren en ook naar de verdrietige tijden in ieders leven, kan zicht geven op de kracht die er was om verder te kunnen.
Samen met Dirk Gudde mocht ik deze gespreksgroep leiden. We zoeken gedichten, gebeden en teksten voor de bijeenkomsten
passend bij de deelnemers. Ook kunnen de mensen zelf iets inbrengen, bijvoorbeeld de tekst op de rouwkaart en daarbij vertellen
waarom dit is gekozen.
Het is prachtig om te zien hoe snel mensen, die elkaar van te voren niet kennen zoveel met elkaar willen en kunnen delen. De ervaring leert dat zoiets een impuls kan zijn voor weer verder. Als afsluiting van de serie gesprekken schrijft iedere deelnemer een wens op een kaart voor de anderen. De leiding maakt een boekje van alle teksten, die zijn gebruikt en dit wordt meegegeven.
Het kan zijn dat mensen die zijn uitgenodigd voor zo’n gespreksgroep aangeven liever niet in een groep te willen praten, maar wel een bezoek van iemand van het pastoraat wel op prijs stellen.
Dia Kruizinga, pastoraal ouderling
 
terug