Zondag 28 juni 2026 om 10.00 uur

Bekijk/beluister de dienst via de Kerkomroep
Orde van dienst 

Schriftlezingen: Genesis 37 en Lukas 2:4-7.

Deze zondag is de laatste keer dat ik als ambulant predikant van Voorschoten voor zal gaan. Tevens is het mijn zondag-afscheid als predikant: in de herfst ga ik met pensioen en zal waarschijnlijk mijn zondagen anders gaan invullen. Ook zal deze zondag voelen als afscheid van mijn werk in Voorschoten, al zal ik nog tot half juli mijn pastorale werk in de gemeente voorzetten. In februari 1993 ben ik begonnen als predikant in Leimuiden en preekte die eerste keer over het kindje in het biezen mandje dat door zijn zus in handen gespeeld wordt van de vijand. De naam van het jongetje in het biezen mandje weten we niet (pas later krijgt hij de naam Mozes), maar we weten uit het verdere verloop wel dat zijn zus Mirjam heet: met naam en toenaam wordt zij genoemd wanneer het volk Israël door de Schelfzee is getrokken en ontkomen is aan het leger van de farao. Mirjam stelt vertrouwen in de menselijkheid van de ander, ook al is die ander je vijandig gezind. In het Grieks heet Mirjam Mariam of Maria. Dit laatste leerde ik jaren geleden en besefte dat Maria en Jozef, de twee grote namen rondom Jezus’ geboorte, zijn sterven en opstanding, dat deze twee de verhalen oproepen van hun bekende voorouders uit het begin van de Bijbel. Ooit begonnen dus met Mirjam / Maria (Exodus 2:1-10) wil ik mijn predikantschap afronden met Jozef. We lezen het begin van het lange Jozefverhaal dat te vinden is in de laatste veertien hoofdstukken van het Bijbelboek Genesis. En we horen in Lucas 2:4-7 dat voor deze twee geen plaats is in de herberg. Betekent deze beschamende opmerking dat we er alles aan zullen doen om deze twee wel een plaats te geven, oftewel dat we de oude verhalen van Jozef en Mirjam/Maria elkaar zullen blijven vertellen? In onze wereld is het net zo belangrijk als in vroegere werelden om te blijven vertrouwen in de menselijkheid van de ander (Mirjam / Maria) en om al je vindingrijkheid in te zetten om mensen en volkeren met elkaar te verzoenen.
– Martin Koster