Letters eten

Ik zit lekker op een letter te kauwen. Want ik ben liefhebber van chocolade. De heilige Nicolaas vindt alle jaren dat er meer letters moeten worden gegeten. Niet om geleerder te worden, want dat is hijzelf ook niet. 

Van veel dingen heeft hij de kaatsenballen verstand. Het gaat de suikerhartige goedheiligman alleen om het gulle geven. Dat we dàt leren. En dat we elk ander respecteren. Dat we onderlinge verschillen ruimhartig en met humor bezien. Dat we ook tegen een beetje kritiek kunnen. Dat we de dingen met een kwinkslag tegen elkaar kunnen zeggen, zonder meteen onenigheid te krijgen of boos te worden. Kortom: dat we leren liefhebben.

Wat de heilige Nicolaas aan het papier toevertrouwt, is vaak maar wat rijmelarij. Daar heeft hij geen uren over zitten denken. Daarom wordt hij er schoorsteenbenauwd van als mensen hem al te serieus en te letterlijk nemen. Helemaal als mensen wild geraas gaan maken over hoe ’t er nu precies staat.

Toen de bisschop de bijbel las en bijna uit had, viel zijn oog op de tekst: ‘Neem het en eet het op’ (Openbaring 10:9). Een engel beveelt de apostel Johannes om een boek op te eten. Een bittere boodschap moest geslikt. ‘Ah’, dacht de Sint, ‘dàt is het: er worden te weinig letters gegeten!’ En toen is hij eetbare letters gaan uitdelen. Geen bisschoppelijke dictaten of decreten. Maar losse letters waarmee iedereen zelf woorden, gedichten en verhalen kan maken. 

Hij maakte de letters bitterzoet, met de zoete nasmaak van de liefde. Ze zijn niet bedoeld om lang te bewaren. Ze moeten uitgedeeld en opgegeten. Liefst samen met anderen. Om ons te leren een beetje zuinig te zijn op elkaar.

Hans Meijer
Predikant